Vanuit Caracas /2
door Justine Brunsmann op 5 juli 2010
Creating a studio to create a character
door Eric Wie
Caracas, 30 juni 2010
Het creatieve team van miffy play & learn heeft negen dagen (inclusief weekend) om met een karakter te komen, een sociale omgeving te bedenken en niet te vergeten: een verhaal. Dat is niet bijzonder lang, zeker als je kijkt dat nijntje zelf 55 jaar heeft gehad om te rijpen. Op de eerste dag van de tijdelijke studio, in een oude tabaksfabriek in Caracas, leven er enkele essentiële vragen. Vraag één is uiteraard: wat hebben we over negen dagen gecreëerd? Een Mandril met puistjes op zijn bil? Een krokodil op sokken? Een lachende oliedruppel?
Meestal heb ik van te voren een goed beeld wat er aan het einde moet komen. Dit keer kan en mág ik dat niet hebben. Ik heb werkelijk geen flauw benul en het is aan de illustratoren hier om de eerste stappen in dit proces te nemen. De andere vraag die ons bezig houdt is hoe het team reageert op elkaar. Creatieven zijn vaak ego’s en behoorlijk solistisch. Vandaag is het dus vooral een Human resource management dag. Terwijl ik dit blog typ, kijk ik met schuin oog naar de groep die buiten op de veranda zit te werken aan een grote tafel. Wie neemt de leiding? Wie trekt zich terug en gaat de hele tijd met het thuisfront bellen? Wie luistert niet naar de ander en wie luistert een beetje te veel naar de anderen? Wie lacht en wie bromt?
We begonnen de dag mede daarom met de pure onschuld van kinderen. Iedereen wordt immers geboren als een kunstenaar. Maar er zijn er maar weinig die het volhouden. Gezamenlijk bekijken we het resultaat van twee dagen workshops met kinderen en proberen duiding aan te brengen. Wat zijn de dieren die ze leuk vinden en waar worden ze bang van? Hoe ziet een huis er uit? Het creëren van een veilige (lees begrijpelijke) omgeving, zoals bij Nijntje is namelijk van groot belang om kinderen ‘open’ te krijgen. Open voor ontwikkeling. Het is de taak van de illustrator om zich in te houden, om zoals Bruna terug te gaan naar de essentie. Het is de taak van schrijvers om zich in te houden, om een kleine lichte verhaallijn te maken. En dat wordt wellicht nog wel het moeilijkst voor ons allemaal. Ons inhouden.
