Vanuit Caracas /4
door Justine Brunsmann op 6 juli 2010
Presenting: yoyo
door Eric Wie
Caracas, 5 juli 2010, dag van de onafhankelijkheid.
Het is maandagochtend. Het is rustig op de weg naar de studio. Niemand werkt. Vandaag is het Onafhankelijkheidsdag, en onder Chavez is dat een dag om serieus te nemen. We arriveren vroeg op de studio en werken vandaag wel gewoon door. Nog vier dagen te gaan.
Het weekend hebben we deels doorgewerkt, yogales gekregen van een beroemde danseres, het 1800 meter hoog gelegen huisje van illustratrice Menena Cottin bezocht, de unieke zwarte eekhoorns op Plaza Bolivar nootjes gegeven (volgens Fenja zien alle Plaza Bolivars in Zuid America er exact hetzelfde uit) en we zijn tevergeefs op jacht gegaan naar de Pereza (de luiaard).
De Pereza bleek na een flinke jungletocht afgelopen week door de fauna van Venezuela toch de meest aimabele, de meest Venezolaanse en de meest logische keus om te ontwikkelen als karakter. Om invulling aan het karakter te geven moeten we voorzichtig te werk gaan. Wat nemen we over van de karaktertrekken van de Luiaard? Wat nemen we over van zijn fysieke gesteldheid? Wat voor een naam krijgt hij? We informeren onszelf naar het hoe en wat van de luiaard.
Hij komt alleen voor in Zuid-Amerika (goed), hij woont in bomen (leuk), hij eet alleen bladeren, geen andere dieren (dat is lief), hij gaat één keer per week naar beneden om te poepen (weet niet of we daar mee wat kunnen), het vrouwtje kan maar één kind per leven baren (ahhhh, geen broertjes of zusjes dus voor onze luiaard), In zijn vacht leven andere dieren zoals vlinders (mooi, maar ook een beetje vies), hij heeft een natuurlijke lach (jaaaa!) en hij is inderdaad lui, maar beter gezegd langzaam. Dat laatste was en is een struikelblok, maar geen Haags breekpunt. Aangezien we onze luiaard gaan vermenselijken, zou de indruk kunnen ontstaan dat Venezolanen (zuid Amerikanen) lui of langzaam zijn. Dat is een karaktertrek die we niet willen communiceren (en ook niet waar).
We besluiten om nooit te spreken over zijn langzame gedrag. We geven hem ook geen naam die een link geeft naar zijn lui gedrag. Geen quicky en ook geen pereza (wat spaans is voor luiaard). Een naam helpt om de illustratoren en schrijvers te laten denken over en vanuit het karakter. Het maakt onze pereza een werkelijk jongetje.
Op zondag, in het huis van Menena Cottin van waaruit op een mooie dag de zee te zien is, discussiëren we over de naam van onze Pereza. De gastvrijheid van Menena met haar heerlijke locale gerechten en de niet locale wijn (van Dam zou hem te koud geserveerd vinden, maar van Dam zou nooit met zijn scooter de 1800 meter bereikt hebben) zorgt voor een rijk palet aan namen. Het moet lief zijn, het moet uitspreekbaar zijn in de hele wereld (we are looking for total world domination) en er moet een link zijn naar het karakter of gedrag. Het leven van de luiaard bestaat uit naar boven gaan om te eten en dan weer naar beneden gaan om te poepen. Het leven van een jojo.
Er is een neefje van nijntje geboren en we noemen hem: yoyo
Luiaard-schetsen
Afbeelding bovenaan: graffiti in Caracas
