Vanuit Caracas /7
door Justine Brunsmann op 9 juli 2010
Arbeid adelt
door Eric Wie
Caracas, 9 juli 2010 (dag 8)
Het einde nadert. Nog één dag vol aan de bak en één dag expositie opbouwen. We hebben ons voorgenomen om vandaag vroeg te beginnen, maar gisteravond was de combinatie tropische storm (en ik altijd maar denken dat die ‘Hollywood regens’ zo overdreven waren), en de niet bestaande drainage een voorbode voor een moeizame start. Onze vaste taxichauffeur Ramon (de rijdende luiaard) was ziek, en zijn vervanger deed meteen auditie voor de hoofdrol in dit theater van de traagheid. Eindelijk aangekomen op de natte haciënda, bleek de beheerder niet de moeite te hebben genomen om door de regen te lopen om de keet open te gooien. Terug dus door de regen naar de beheerder voor een grote bos sleutels. En toen konden we aan de arbeid, en gearbeid zal er vandaag worden (dat de stukken er af vliegen), want arbeid adelt.
Maar eerst worden we nog verrast door het enorme krantenartikel dat over ons is verschenen in een van de drie grote Venezolaanse kranten. Dick Bruna heet vanaf nu Dick Burna in Venezuela. Fenja heet niet meer Sepers maar Lepers, Butterfly Works moet haar spatie inleveren en Reynaldo heet Reinaldo en last but not least is yoyo geen neefje maar een zoontje van miffy geworden. Dit allemaal in een kwaliteitskrant na een lang interview door een ervaren literaire journalist. Mijn god!
We weten dat de missie voor vandaag welhaast onmogelijk is. Nog niet één tekening heeft zijn definitieve vorm bereikt. Twee tekeningen ontbreken nog in zijn geheel. De schrijvers willen er nog een vlinder in fietsen, maar eerst moeten ze de rest rijmend maken. Ten slotte zien we dat iedereen op zijn laatste energie zit. Het is een wallen en snotter toestand.
De illustratoren hebben er voor gekozen om de zelfde werkwijze als Bruna te hanteren (die ze geleerd hebben van de door ons gegeven DVD over Bruna). Dat betekent eerst een lijntekening maken met potlood door Menena. Cristina en Yonel maken een penversie voor de latere contourlijn. Menena gaat vervolgens genoeg verf mengen met de Pantone-waaier in de hand en schildert de kleurvlakken zonder lijn. Ten slotte maakt Cristine alle 12 tekeningen in contour met inkt en kwast. We willen ook nog een poster maken en een cover. Net voor middernacht, terwijl ik dit blogje tik, zit Yonel naast me alles in te scannen en zodadelijk gaan we de eerste combi zien van kleur en contour. Iets dat al 4 uur geleden bij de printer had moeten zijn.
Onderwijl zijn Fenja en ik bij onze buurman op bezoek geweest. De 83 jarige beeldhouwer Cornelius Zigman, gevlucht in ‘48 om niet in Indië te hoeven vechten, later geridderd door de koningin en hier in Caracas een beroemde éminence grise in de kunstwereld. Hij woont in een prachtige oude suikerriet molen die hij vanaf ruïne eigenhandig heeft opgebouwd. We hebben hem gevraagd om morgen yoyo te onthullen.
Het mooie van zo’n een openbare happening aan het eind van de workshop is dat we allemaal met de billen bloot gaan. We kunnen geen flater veroorloven. De fondsen zijn er, vrienden en familie, vakgenoten en studenten. Het komt dus allemaal goed. Het wordt geweldig. Jammer dat jullie er niet bij kunnen zijn.
