Vanuit Caracas /6
door Justine Brunsmann op 8 juli 2010
Insert computer
door Eric Wie
Caracas, 7 juli 2010 (dag 6)
Als je met de niet bestaande regels van Dick Bruna naar de andere kant van de wereld vliegt en vraagt illustratoren om iets in de geest van Dick Bruna te maken, dan heb je een aantal handvaten nodig. Te meer deze trip de eerste is in een reeks die eindigt met een ‘world of miffy friends’ uit alle windstreken. Ze zullen later in staat moeten zijn elkanders handje vast te houden.
We hadden tientallen regels uit het werk van Bruna kunnen halen en deze als wetboek op tafel kunnen leggen. Maar Bruna’s werk gaat niet over wetten, het gaat over attitude en creatieve vrijheid. We hebben naar Venezuela een bepaald aantal regels meegenomen die het binnen de wetenschappelijke wereld van Early Child Development goed doen. Zo zijn daar de dikke contourlijnen en de heldere kleuren. Kinderen vinden een contourlijn geruststellend. Het is een veilige afgebakende vorm. Heldere kleuren zijn ook prettig voor een kind. Eén ding heeft één kleur, bij voorkeur de meest logische. Uit de pure Bruna methodiek haalden we ook één essentiële regel: met de hand tekenen. Een kleine stap voor ons team maar een huge step voor de illustratoren. Het leverde in de selectie al enkele afvallers op.
De eerste dagen van de workshop hoorden we het woord computer niet vallen. Men was blij met de ‘change of scenery’ rond en op de werktafel. Toen het voor het eerst wat moeilijker ging hoorde je het woord ‘computer’ voorbij zoomen. Toen er een collectieve off-day was, was computer het meest poplulaire woord. De computer zou ons helpen ‘back op track’ te komen.
Wat te doen? Moeten we ons aan onze eigengemaakte Butterfly Works regels vasthouden die in de avonduren, in eigen tijd en op eigen plek, toch al aan de laars werden gelapt? Niet wij moeten de klus klaren maar zij. Geen computers op de studio was een concept om de ‘Bruna concentratie’ te krijgen, net zoals de keuze voor de studiolocatie in het groen, buiten de hyperdrukke stad. Het idee was om de hedendaagse illustratoren uit hun multitasking, interdisciplinaire, crossmediale praktijk te halen en ze een potlood en een stuk papier te geven. Wat blijft er dan nog over van een konijn?
Gisteravond hebben we gevraagd of ze blij zouden worden van het gebruik van de computer vanaf nu. Ja! Was het duidelijke antwoord. Vandaag zijn er dus twee werkstations geïnstalleerd. Er wordt gescand, geschaald en geprint. Het tempo ligt plots 3 keer zo hoog. We gaan het redden! En toch ben ik overtuigd dat die eerste dagen met de hand tekenen van essentieel belang was.
