Tammo Schuringa < door Claudie de Cleen
Vanaf eind jaren ‘90 heeft Tammo Schuringa samen met enkele collega’s, opdrachtgevers en artdirectors, waaronder Sabine Verschueren van Carp*, het begrip illustratie enorm weten op te rekken. Een illustratie in een blad mag sindsdien vragen oproepen, verwarren, relativeren en zélfs irriteren. Het kan een tekening zijn, een collage, maar ook een borduurwerk of geënsceneerde foto. Illustratoren die tegenwoordig de vrijheid weten te pakken in een opdracht, zijn zeker schatplichtig aan hem.
Zijn figuren mogen nóg zo grof getekend zijn of schaamteloos zijn overgetrokken uit beeldromans uit de jaren 70, met behulp van druktechnieken en resten papier komen ze terecht in een omgeving die tegelijkertijd realistisch als nostalgisch is. Hij vermengt (kunst)geschiedenis met het (Nederlandse) politieke klimaat en maakt er vreemde, schilderachtige beelden mee. Zo is Tammo een kunstenaar die voor de krant werkt.
