Cirque de Pepin < door Luuk Bode
Pepijn van den Nieuwendijk ken ik al heel lang. Vaak heb ik er met mijn neus bovenop gezeten als hij aan het werk was, maar ik snap nog altijd niet hoe hij het doet. Het gaat heel gelijkmatig: hij gaat zitten en begint en gaat door tot hij pauzeert. Inmiddels is zijn linkerhand dan een eigen leven gaan leiden. Die lijkt een rechtstreekse connectie te hebben met zijn intuitie, met alle gevolgen vandien: een wonderland waar grote schoonheid en vergankelijkheid wringend samengaan. Meesterlijk uitgewerkt. En of dat nu in keramiek, olieverf of met een simpele balpen is: altijd is daar weer die hand van hem. Die was er al toen hij als kind dode diertjes in zijn tuin begroef om te kijken hoe de skeletjes eruit zagen.
