Koen Taselaar < door Chris Brans
The Existing Book of Non-Existing Bands. Zo heet één van de boekjes die Koen Taselaar in de afgelopen jaren heeft gemaakt. Bands als The Triangles krijgen een affiche waarop het beeld enkel uit driehoeken is opgebouwd. En The Skyscrapers zien hun naam in wolkenkrabber-letters verrijzen.
Wat opvalt aan Taselaars werk is de driftige concentratie en geometrische herhalingen in de gedetailleerde fineliner-tekeningen. Je zou kunnen zeggen dat het werk over ritmes gaat. Het ritme waarop nieuwe dingen (bands, technologieën, weblogs) elkaar opvolgen als een informatie-processie die duidelijk grimmiger is dan de optocht die ‘s avonds door Disneyland Parijs kabbelt. Het zijn harde, onontkoombare ritmes.
Taselaar lijkt de heldhaftige taak op zich te hebben genomen om deze overvloed aan nieuwe dingen te bevechten; er vat op te krijgen en ze om te buigen in een taal die begrijpelijk is. Het mooie aan zijn werk vind ik dat hij binnen dat stramien genoeg vrijheid vindt om een spel te spelen. De tekeningen zijn off-beat, hij laat de ritmes struikelen en steekt er de draak mee. Maar nooit zover dat het een grapje wordt. Waardoor een zekere onderdanigheid en grote verwondering voor de wereld om zich heen voelbaar wordt.
