Koen Taselaar < door Chris Brans
The Existing Book of Non-Existing Bands. Zo heet één van de boekjes die Koen Taselaar in de afgelopen jaren heeft gemaakt. Bands als The Triangles krijgen een affiche waarop het beeld enkel uit driehoeken is opgebouwd. En The Skyscrapers zien hun naam in wolkenkrabber-letters verrijzen.
Wat opvalt aan Taselaars werk is de driftige concentratie en geometrische herhalingen in de gedetailleerde fineliner-tekeningen. Je zou kunnen zeggen dat het werk over ritmes gaat. Het ritme waarop nieuwe dingen (bands, technologieën, weblogs) elkaar opvolgen als een informatie-processie die duidelijk grimmiger is dan de optocht die ‘s avonds door Disneyland Parijs kabbelt. Het zijn harde, onontkoombare ritmes.
Taselaar lijkt de heldhaftige taak op zich te hebben genomen om deze overvloed aan nieuwe dingen te bevechten; er vat op te krijgen en ze om te buigen in een taal die begrijpelijk is. Het mooie aan zijn werk vind ik dat hij binnen dat stramien genoeg vrijheid vindt om een spel te spelen. De tekeningen zijn off-beat, hij laat de ritmes struikelen en steekt er de draak mee. Maar nooit zover dat het een grapje wordt. Waardoor een zekere onderdanigheid en grote verwondering voor de wereld om zich heen voelbaar wordt.
Chris Brans < door Jaime Ibanez
Chris Brans creëert een eigen beeldtaal die bestaat uit collages van tekst, video en tekeningen. Zoals in zijn Liefdesbrieven voor A, B, C en D , waarin hij een aantal persoonlijke belevenissen laat zien die afkomstig zijn uit een schoolschrift. Met een fragiel stemgeluid en op een licht absurdistische manier wordt het verhaal verteld. Als publiek maak je de belevenissen mee door middel van een geprojecteerde live-animatie die met tekst, knip en plakwerk, foto’s en verschillende objecten (zoals een globe of muziekdoos) worden uitgebeeld. Het werk heeft een zeer open en speels karakter waardoor je het gevoel krijgt alsof je meekijkt in een dagboek waarin abstractie en realiteit elkaar raken.
Jaime Ibanez < door Douwe Dijkstra
Jaime Ibanez vertelt in de voorstelling Who needs an audience met luide stem korte verhalen terwijl hij zijn zelfgemaakte installaties bestuurt. De voorstelling is humoristisch, slim en in zijn vorm erg charmant, maar het mooiste van Jaime Ibanez werk is dat het nergens té afgerond is.
Er zijn duidelijk terugkerende thema’s in de vertellingen van Jaime, maar de absurde, korte verhalen moeten het gelukkig stellen zonder een duidelijke clou. Dit geldt eigenlijk ook voor Ibanez’ installaties die net zo goed veel kunnen als weinig. Hierdoor komt Who needs an audience nergens bedacht over. Dat maakt het voor mij tot een voorstelling die kan verbazen door zijn vondsten en ontroeren door zijn eenvoud. Het mooiste dat ik heb gezien op Oerol.
Nog te zien op De Parade in zowel Rotterdam, Utrecht als Amsterdam.
