Windosill
door Ytje Veenstra op 30 juli 2009
Zaterdagochtend. Met een kopje koffie en mijn laptop begeef ik me in de magische wereld van Windosill, een Flash-game, gemaakt door Patrick Smith.
Het spelletje gaat uit van een heel eenvoudig gegeven. Ik zal het niet verklappen, aangezien het de voorkeur verdient om de voortgang op eigen houtje uit te vogelen.
Als toneeltjes glijden de levels voorbij, met surrealistische landschappen als decor, bevolkt door vreemde wezens. Alsof Magritte en Dalí met een blokkendoos hebben zitten spelen.
Windosill is gedeeltelijk gratis; voor de laatste levels wordt een kleine bijdrage gevraagd. Die $3 betaalde ik graag, want ik was benieuwd naar het einde, dat ergens op een filosofische manier in z’n eigen staart lijkt te bijten.
De gestyleerde vormentaal en de fluïditeit van het spel zorgen ervoor dat Windosill, behalve een alleraardigst tijdverdrijf, een mooie aaneenschakeling van beelden en ideeën is, die je bijblijven lang nadat de game is uitgespeeld.
Om te koesteren.
