TankGirl's metamorfose
door Ytje Veenstra op 5 juli 2007
In mei van dit jaar verscheen een nieuwe TankGirl comic. ‘The Gifting’ is een serie van vier verhalen: ‘The dogshit in Barney’s handbag’, ‘Kill Jumbo’, ‘The gifting’ en ‘The funsters will pay’. Opmerkelijk is dat Jamie Hewlett (van Gorillaz-faam en geestelijk vader van TankGirl) niet heeft meegewerkt aan deze serie. In plaats daarvan is door (de andere geestelijke vader van TankGirl) tekstschrijver Alan Martin de Australische illustrator en striptekenaar Ashley Wood aangetrokken. Ashley Wood heeft in het verleden gewerkt aan karakters als Jugde Dredd en maakte covers voor Spawn. Hij heeft spellen voor de Playstation ontworpen, waarbij hij samenwerkte met producer en artdirector Hideo Kojima. Ook is hij bekend van de comics Popbot en Automatic Kafka. Wood is genomineerd voor een Eisner Award.
Maar hoe blaas je TankGirl nieuw leven in? TankGirl, de vuilbekkende, gescheurde T-shirt-dragende anarchist, is een tijdsdocument, iets dat ontegenzeglijk de sfeer van de jaren ’90 ademt (ergens tussen het blad Raygun met de experimentele typografie van David Carson en de film ‘Slackers’ van Richard Linklater in). De non-lineaire strip verscheen voor het eerst in het eerste nummer van Deadline (1988), een Brits magazine en platform voor onconverntioneel en ‘onpubliceerbaar’ werk van nieuw striptalent. TankGirl bleef in Deadline verschijnen tot het magazine stopte, in 1995. Tegen die tijd hadden politieke groeperingen als Riot Grrrl en Queercore Rebecca Buck, a.k.a. TankGirl in de armen gesloten. Voor de indie tegencultuur stond dit personage symbool voor de groeiende invloed van vrouwen in de punkrock cultuur (de onfortuinlijke verfilming met Lori Petty daargelaten).
Er is voor een radicale metamorfose gekozen. TankGirl publiceren in haar oorspronkelijke tenue zou een anachronisme zijn. Haar kledingcode is inmiddels gemeengoed geworden. Zoals Hal Niedzviecki in zijn boek ‘Hello I’m Special’ stelt: Individualiteit is de nieuwe norm waaraan iedereen zich conformeert. Je kunt er vandaag de dag als een rebel uitzien zonder te rebelleren.
Volgens Alan Martin is ‘normal the only way ahead’. TankGirl gaat dan ook gekleed in een mantelpak met een fikse wapenriem, als een soort Bonnie Parker in Peckinpah’s film Bonnie and Clyde. Ogenschijnlijk saaie wetmatigheid met spunk.
In een tijd waarin alles wordt herkauwd op het gebied van tv programma’s, confectie, films en de bladenmarkt is het uit de kast halen van een oude legende niet zonder risico. Een fenomeen als TankGirl aan deze tijd aanpassen en dan ook nog een andere tekenaar inschakelen? Op internetfora gonst het al ‘voors’ en ‘tegens.’ Is dit niet ook oude wijn in nieuwe zakken?
Omdat Jamie Hewlett’s tekenstijl en TankGirl zo met elkaar zijn verweven is het moeilijk de twee los van elkaar te zien. Martin en Wood zijn de uitdaging aangegaan. Ze zijn uigekomen bij een TankGirl die nog steeds dezelfde streken levert als 12 jaar geleden, maar met een nieuwe dimensie, een frisse wind die de strip goed schijnt te doen.
Ashley Wood brengt zijn eigen bagage, illustratie-gewijs, zijn artwork ademt Hewlett’s erfenis, zonder geforceerd te zijn.
Is TankGirl nog steeds relevant? We zullen zien. De vernieuwde strip is in ieder geval een introductie voor mensen die niet bekend zijn met TankGirl. En een neuspeuterende stripheldin vindt haar weg naar het publiek wel.
