In 2008 geen Characters in Motion
door Anka Kresse op 20 januari 2008
Characters in motion 2 – eind 2007
sprekers: Aaron Stewart Verenigde Staten
Doudouboy Frankrijk
Acampante Argentinië
Studio Soi Duitsland
David OReilly Ierland
Tokyoplastic Groot Brittannië
locatie: Kino Babylon, Berlin Mitte
festival-openingsfilmpje: Tomas Garcia Argentinië en David Kamp Duitsland
Uitgave met CDrom te koop vanaf december 2007: ‘Pictoplasma, Characters in Motion 2’, Pictoplasma publishing, 2007
Volgens Peter Thaler, de oprichter (1999) van het online characterweeshuis Pictoplasma en motor achter de Pictoplasma festivals ‘Characters in motion’, wordt aangenomen dat de inhoudelijkheid van mainstream animatie zich alsvolgt verdeelt: Disney-films gaan globaal gezien over de beleving van een 6-jarig jongetje dat opgroeit; bij manga en anime draait het om het sexuele ontwaken van een 12-jarig meisje en puber-angsten worden vertaald in korte MTV-filmpjes.
Dit betekent – aldus Thaler – dat er gebrek is aan animatie met een geraffineerdere inhoud.
In een marathon van 250 filmpjes mogen wij, de schermconsumenten bepalen of daar intussen wat aan wordt gedaan.
Zonder te luisteren naar de sprekers en zonder Thaler’s inleiding van de in december verschenen catalogus ‘Characters in motion 2’te lezen, kan ik als consument het gevoel krijgen terecht te komen in een brij van psychedelische vormen en onsamenhangende verhalen. En kan het gevoel ontstaan dat inhoudelijkheid voortkomt uit techniek en muziek, of uit persoonlijke gevoelens. Het lijkt alsof nieuwe werelden verkend worden en clichés zoals leven en dood, geweld en sex daarin bij wijze van houvast zijn toegepast. Bekende beelden en veilige verhaalstructuren worden me mondjesmaat aangeboden.
Ik voel me maar bij een klein percentage van alle presentaties ongeïnspireerd.
Klunzige reuzenpoppen en zichzelf vernietigende decors geven een kijkje in de wereld van de makers en dat is precies de bedoeling van ‘Characters in motion 2’.
Zoals pure vector-illustratie na haar succes in de media op de vingers wordt getikt door het (liefst onhandige) handschrift, zo wordt de perfecte animatiefilm tegengesproken door het blootleggen van haar techniek. Verstorende ritmiek en eenvoudige grafische vormen zijn geen bewijs van onkunde, maar laten zien dat filmmakers zich bezig houden met het ontwikkelen van een nieuw en eigentijds idioom. Enerzijds onderzoekt dat de wereld van characters en anderzijds legt het de illusie van die kunstmatige en fragiele wereld bloot.
Het is boeiend om te zien dat in landen als Frankrijk en Engeland, character-animatie een serieuze plek krijgt in de reclamewereld. Het experiment lijkt daar meer dan in Duitsland en Nederland met de toepassing te worden verenigd.
Ookal blijft het product meestal herkenbaar, de beleving ervan is ver van werkelijk, en ook ver van wat we traditioneel als lifestyle-belofte verwachten te zien.
Toyota’s Britse commercials met intelligente, futuristische toverauto’s (kijk op tokyoplastic.com) zijn hiervan een markant voorbeeld. Nieuwe clichés worden langs deze weg geboren en krijgen grip, want inmiddels wordt volgens Tokyoplastic de vraag ‘wil je mijn product ‘karakter’ geven’, al iets te vaak gesteld.
Voor mij bleef tijdens het characters in motion-festival de boodschap van (bescheiden maar talentvolle) David OReilly hangen: ‘waarom stoppen we niet met het maken van al die beesten en monsters en buigen we ons over de vraag of we ook een echte film kunnen maken.’
Of geraffineerde nieuwe animatie kan opstaan tegenover de mainstream, wordt na het kijken naar OReilly’s primeur, een figuratieve animatiefilm van ongeveer een half uur, voorzichtig met mijn ja beantwoord. Maar er is nog wel een weg te gaan.
Een mogelijke verandering van focus voor professionele autonome animatie geeft bovendien een te verwachten grens aan in het universium van characterdesign. Deze gegevens maken het in ieder geval interessant om in de lente van 2009 aan te schuiven bij het eerstvolgende Pictoplasma-festival.
