Windosill
door Ytje Veenstra op 30 juli 2009
Zaterdagochtend. Met een kopje koffie en mijn laptop begeef ik me in de magische wereld van Windosill, een Flash-game, gemaakt door Patrick Smith.
Het spelletje gaat uit van een heel eenvoudig gegeven. Ik zal het niet verklappen, aangezien het de voorkeur verdient om de voortgang op eigen houtje uit te vogelen.
Als toneeltjes glijden de levels voorbij, met surrealistische landschappen als decor, bevolkt door vreemde wezens. Alsof Magritte en Dalí met een blokkendoos hebben zitten spelen.
Windosill is gedeeltelijk gratis; voor de laatste levels wordt een kleine bijdrage gevraagd. Die $3 betaalde ik graag, want ik was benieuwd naar het einde, dat ergens op een filosofische manier in z’n eigen staart lijkt te bijten.
De gestyleerde vormentaal en de fluïditeit van het spel zorgen ervoor dat Windosill, behalve een alleraardigst tijdverdrijf, een mooie aaneenschakeling van beelden en ideeën is, die je bijblijven lang nadat de game is uitgespeeld.
Om te koesteren.
Het zwarte paard
door Justine Brunsmann op 8 juli 2009
Soms kom je op vakantie iets heel bijzonders tegen… en dat gebeurde gelukkig ook toen ik onlangs in Brazilië was. In Rio de Janeiro, in het Nationaal Museum van de Schone Kunsten was de expositie GráficosRio te zien. De expo was een combinatie van illustraties en grafiek (en dan met name xylogravures ofwel houtdrukken) van oude rotten in het vak én van jonge honden. Illustratie en grafiek waren er samen gebracht omdat ze de basis vormen van de hedendaagse grafische kunst in Brazilië.
In Nederland heeft houtdrukken vandaag de dag toch een beetje oubollig imago, en het is een techniek die niet veel meer wordt gebruikt. Maar in Brazilië is dat anders. Zo is in de uitgestrekte Noordoostelijke binnenlanden de houtdrukkunst nog steeds een groot onderdeel van de volkscultuur. En het was juist dié cultuur die aan het begin van de 20e eeuw herontdekt werd door Braziliaanse modernisten. Met als resultaat dat een aantal kunstenaars uit die tijd, waaronder Carlos Oswald, Oswaldo Goeldi en Lasar Segall, zich begon toe te leggen op de techniek van het houtdrukken. En er volgden veel meer…
Het leukste vond ik om te ontdekken dat er ook jonge Braziliaanse grafische kunstenaars zijn die zich hebben toegelegd op de techniek van het houtdrukken. En ze maken werk waarin bijvoorbeeld invloeden uit de street-art zijn te herkennen, maar tegelijkertijd ook sporen van de symboliek uit de Braziliaanse volkscultuur.
Zoals de groep Cavalo Preto (Zwart Paard), die bestaat uit vijf jonge kunstenaars: Flávio Vasconcellos (1976), João Sánchez (1980), Léo Pereira(1978) , Patrícia Mado (1975) en Pedro Sánchez (1978). Ze kennen elkaar van de kunstacademie in Rio de Janeiro waar ze de opleiding grafiek volgden. Na het afstuderen in 2004 wilden ze contact blijven houden om elkaar te blijven inspireren en te motiveren. Zo verenigden ze zich in dat zelfde jaar onder de naam Cavalo Preto.
De groep deelt geen atelier, maar ze werken allemaal vanaf hun eigen plek. En ze hebben allemaal hun eigen werkzaamheden. Zo houdt de één zich naast het houtdrukken vooral bezig met illustratie en grafische vormgeving, de ander weer meer met beeldende kunst, en weer een ander met restauratiewerkzaamheden en lesgeven op de academie. En Leo Pereira bijvoorbeeld werkt ook als tatoeëerder… Een diverse groep dus!
Flávio Vasconcellos komt eind september/begin oktober naar Nederland en zal dan waarschijnlijk een workshop geven op het gebied van houtdrukken met industriële materialen (zoals mdf). Geïnteresseerd? Mail dan even naar justine.b@zonnet.nl.
Afbeeldingen (Cavalo Preto), van boven naar beneden:
-João Sánchez (xylogravure)
-Flávio Vasconcellos (xylogravure)
-Pedro Sánchez
-Patrícia Mado (xylogravure)
